Dzik

Dzik – suwalska populacja

Dzik jeszcze w latach 50. minionego wieku był nieliczny w łowiskach północno-wschodniej Polski, z czasem stał się jednym z ważniejszych gatunków zwierzyny łownej. Znalazł tam doskonałe warunki bytowe. Dziki ulegają synantropizacji, wchodzą w otwarty krajobraz rolniczy i zurbanizowany, wybierają na ostoje bagna, łozowiska, trzcinowiska, a nawet łany kukurydzy, żerując na okolicznych polach i wyrządzając poważne szkody. Dopiero z nadejściem zimy migrują w kierunku swoich leśnych ostoi. W 1992 i 1993 r., podobnie jak w kraju, także i tutaj wystąpił pomór wywołany wirusem z rodzaju Pestivirus. Ta groźna choroba zakaźna świniowatych spowodowała bardzo duże straty wśród dzików, sięgające nawet 80% stanów. Wówczas liczebność całej populacji w byłym województwie suwalskim spadła do poziomu 1 tys. osobników. Po stosunkowo szybkim odbudowaniu strat populacja ustabilizowała się na poziomie 2–3 tys. osobników. Od 2000 r. następuje jej stały sukcesywny wzrost, osiągając wiosną 2013 r. najwyższy poziom w historii niemal 6 tys. przy zagęszczeniu 31,4 osob./1000 ha lasu. Najniższe zagęszczenie wynoszące 6,34 osob./1000 ha występuje w Puszczy Augustowskiej, najwyższe przekraczające 40 osob./1000 ha lasu występuje w zachodniej części Krainy Wielkich Jezior Mazurskich. Zdrowotność dzików jest dobra. Najwyższa śmiertelność dotyczyła najczęściej warchlaków zaraz po urodzeniu, gdy na przedwiośniu zalegała jeszcze gruba pokrywa śniegu, a temperatura w okresie nocy spadała poniżej zera. W fazie wysokiego wzrostu populacji po 2000 r. pozyskanie dzików było niższe od rocznego przyrostu zrealizowanego, sięgało 75–85% stanów wiosennych. W roku gospodarczym 2008/2009 pozyskano najwięcej dzików w historii, ponad 5 tys., w większości na polowaniach indywidualnych, chociaż myśliwi kół giżyckich i węgorzewskich od lat bardzo chętnie polują na dziki zbiorowo. Polowania są dobrze zorganizowane, sprawnie prowadzone, z bogatą oprawą. Przyszłe gospodarowanie dzikiem wymaga dokładniejszego poznania mechanizmów wewnątrzpopulacyjnych tego gatunku i głębszej analizy dotychczasowych działań, by można było rozwiązywać problemy i łagodzić narastające konflikty związane z obecnością dzika w środowisku.
Od 2014 roku, kiedy stwierdzono w powiecie sokólskim (okręg białostocki) pierwszy przypadek wystąpienia wirusa afrykańskiego pomoru świń nie czekając na centralne wytyczne służb weterynaryjnych koła łowieckie przystąpiły do intensywnego, redukcyjnego odstrzału dzików. Obecnie stan dzika szacowany jest na bardzo niskim poziomie, ok 1500 szt. (wiosna 2018 r.), a zagęszczenie populacji w większości łowisk zmalało do poziomu 0,3 – 0,5 osób/1km². Pierwsze ognisko ASF-u zostało potwierdzone w populacji dzików na terenie suwalskiego okręgu PZŁ w dniu 15 września 2017 r. w pobliżu miejscowości Murowany Most w powiecie sejneńskim. Przebieg tej groźnej choroby na naszym terenie jest znacznie łagodniejszy niż w innych rejonach kraju tam gdzie zagęszczenie populacji dziczej jest wysokie.

Zagęszczenie populacji dzika na 1000 ha powierzchni leśnej
– stan na 10 marca 2015r.