Dzik – kryteria wyceny

Wycena trofeów łowieckich
Oręż dzika

 

I Pomiary

  1. Długość szabel mierzy się wzdłuż ich zewnętrznej krzywizny w centymetrach z dokładnością do 1 mm. Jeżeli szabla jest obłamana, mierzy się tylko rzeczywiście występującą długość.
  2. Szerokość szabli mierzy się w najszerszym miejscu suwmiarka w mm. Nie dokonuje się pomiaru w miejscach występujących narośli.
  3. Obwody fajek mierzy się w najgrubszym miejscu w centymetrach z dokładnością do 1 mm bez wciskania miarki w nierówności. Nie dokonuje się pomiaru w miejscach występujących narośli. Nierówności powierzchni nie uwzględnia się przy pomiarze.

II Dodatki

  1. Dodatki za szable (do 2 pkt), uwzględniając:
    • a) ubarwienie szlifów ciemnobrunatne do czerni,
    • b) wykształcenie końców (czubków),
    • c) równomierne wypukłe sklepienie powierzchni zewnętrznych,
    • d) półkoliste wygięcia szabel,
    • e) równomierna szerokość od nasady (korzenia) do szlifów.
    • Przyznane dodatki za szable nie mogą przekroczyć 2 pkt.
  2. Dodatki za fajki (do 3 pkt), przy czym:
  • a) za opalenia czubków do 1 pkt,
  • b) za wygięcie, jeśli występuje obustronnie, do 2 pkt, a jeśli występuje jednostronnie – do 1 pkt.
  • Przyznane dodatki za fajki nie mogą przekroczyć łącznie 3 pkt.

III Potracenia za usterki (do 10 pkt):

  • a) za niedostateczne zeszlifowanie końców do 3 pkt, przy czym:
    • jeśli długości szlifów obustronnie sięgają do 4 cm – 3 pkt,
    • jeśli długość szlifu po jednej stronie ma do 4 cm – 1,5 pkt,
    • jeśli długości szlifów obustronnie maja 4,1-5 cm – 1 pkt,
    • jeśli długość szlifu po jednej stronie ma 4,1-5 cm – 0,5 pkt,
  • b) za asymetrie szabel w długości, szerokości i kształcie – do 3 pkt,
  • c) za asymetrie fajek w długości, grubości i kształcie – do 3 pkt,
  • d) za dysproporcje miedzy szablami i fajkami – do 1 pkt.

 

Punktacja medalowa oręża dzików jest następująca:

Medal złoty od 120 pkt w górę
Medal srebrny 115 – 119,99 pkt
Medal brązowy 110,00 – 114,99 pkt

3dzik_kryteria

1 – długość szabli, 2 – szerokość szabli, 3 – obwód fajki

 

DZIK Struktura płciowa

Należy dążyć do uzyskania struktury płci u dzików dorosłych w proporcji co najmniej 1:1, lub z niewielką przewagą osobników męskich. Zagęszczenie Trudno jest wyznaczyć optymalne, czy dopuszczalne wskaźniki zagęszczenia populacji, o tym bowiem decyduje przede wszystkim poziom szkód w uprawach rolnych limitujący możliwości finansowe dzierżawców lub zarządców obwodów łowieckich. Z punktu widzenia ochrony lasu zagęszczenie powinno być nawet wysokie, gdyż szkody w drzewostanach są minimalne, a dzik jest przede wszystkim bioindykatorem zagrożenia lasu przez niektóre owady oraz w znacznym stopniu może ograniczyć ich gradacje. Przyrost zrealizowany W naszych warunkach przyrost zrealizowany wynosi od 50 do 200% stanu wiosennego populacji, (choć bardziej poprawnym określeniem byłoby – stanu przedrozrodczego, gdyż wyproszenia zdarzają się często już zimą). Dolny wskaźnik przyrostu dotyczy wyłącznie niektórych terenów o surowych warunkach klimatycznych i występowaniu dużych drapieżników tzn. przede wszystkim wilka. Przy ustalaniu planu pozyskania dzików w danym roku należy również uwzględnić lokalny wskaźnik śmiertelności wskutek ciężkich warunków zimowych. Wysokość rocznego pozyskania należy planować na poziomie przyjętego wskaźnika przyrostu zrealizowanego.
Struktura pozyskania według grup wiekowych: – warchlaki 40 – 60% – przelatki 20 – 40% – dziki starsze niż 2-letnie (lochy i odyńce) do 20%

  1. Warchlaki – to dziki w pierwszym roku życia (do ukończenia 12 miesiąca). W praktyce za górną granicę przedziału uznaje się koniec roku gospodarczego, czyli 31 marca, choć pewna cześć osobników z tej klasy może być już nieco starsza.
  2. Przelatki – to osobniki od 13-go do 24-go miesiąca życia (z zastrzeżeniem jak u warchlaków).
  3. Lochy – samice dzika w 3 roku życia i starsze.
  4. Odyńce – samce dzika w 3 roku życia i starsze.
  • W grupie tej wyróżnia się dziki wycinki w wieku 3-4 lat, dziki te nie posiadające wykształconego oręża o wartościach trofeowych.