Sarna

Sarna – suwalska populacja

Sarna występuje w całym rejonie – zasiedla różne rodzaje siedlisk – i jest najbardziej znaczącym gatunkiem w gospodarowaniu kół łowieckich. Przed ciężką zimą 1979/80 r., zwaną zimą stulecia, stany saren szacowano na ponad 6 tys. osobników. Średnie zagęszczenie populacji wynosiło wówczas 3,06 osob./100 ha lasu. W czasie zimy upadki sięgały w wielu suwalskich łowiskach nawet 70%. Z myślą o odbudowaniu populacji przez 3 lata ograniczano pozyskanie kóz i koźląt, dlatego już wiosną 1982 r. zinwentaryzowano 6 983 sarny. Bardzo ciężka była też zima 1987/88 r., chociaż straty nie były tak duże. W latach 1989–1993 w wyniku nadmiernej eksploatacji przekraczającej 40%, dokonywano redukcji populacji, a negatywne skutki były odczuwalne przez następne lata – rozchwiana struktura wieku i płci, obniżony potencjał reprodukcyjny. Nadmierne pozyskanie młodej klasy wiekowej obniżyło jakość osobniczą saren. Do końca minionego wieku liczebność populacji z niewielkimi wahaniami utrzymywała się na poziomie 7–8 tys. osobników. Od 2000 r. następuje stały jej wzrost. W tym okresie pozyskanie było niskie, sięgało poniżej 20% stanów wiosennych. W strukturze pozyskania dominowały rogacze – 45–55%, kozy pozyskiwano w 30–40%, a koźląt do 15%. Z każdym rokiem coraz więcej pozyskiwano rogaczy w starszym wieku. Poprawiła się struktura wiekowa i płciowa populacji. Wiosną 2013 r. stan saren osiągnął poziom najwyższy w historii – przekroczył 18 tys., w tym w obwodach dzierżawionych – 15614 osobników. Średnie zagęszczenie populacji dla całego okręgu wynosi ok. 1,41 osob./100 ha powierzchni użytkowej obwodu łowieckiego. Najwyższe występuje w Krainie Wielkich Jezior Mazurskich i Pojezierzu Ełckim, najmniejsze na obszarze wielkich puszcz, szczególnie w Puszczy Augustowskiej, na której terenie silna presja ze strony rysia oraz wilka redukuje populację. Innym czynnikiem ograniczającymi jest drapieżnictwo lisa i zdziczałych psów. Dużo saren ginie też na drogach i pada ofiarą kłusowników. Początkowo w prowadzonej przez myśliwych selekcji uwzględniano tylko formę parostków, a nie zwracano uwagi na masę. Obecne kryteria selekcji osobniczej zostały określone dla każdego rejonu hodowlanego i uwzględniają zarówno formę, jak i masę. Dla rogaczy dorosłych, najmocniejszych, pochodzących z terenów Puszczy Augustowskiej, przyjęto najwyższą średnią masę parostków wynoszącą 350 g, z Puszczy Piskiej o najsłabszym porożu – 250 g, z Rejonu Wielkich Jezior Mazurskich i Biebrzańskiego – 300 g. Masa tuszy strzelonych rogaczy jest również zróżnicowana, tam gdzie występuje obfitość i różnorodność żeru jak w Rejonie Wielkich Jezior Mazurskich i Biebrzańskim masa jest najwyższa, a różnice sięgają nawet 1 kg. To uwarunkowania środowiskowe, a więc zasobność łowiska, klimat oraz genotyp są współzależne i decydują o jakości osobniczej naszej sarny.

 

Zagęszczenie populacji sarny na 100 ha powierzchni użytkowej
– stan na 10 marca 2015r.